Szkolenia Gastro-Hotel

Patroni









 

GKlogo mini

 

gk24 mini







Produkt wpisany na listę produktów tradycyjnych w dniu 26.06.2008r.

Oczekuje na rejestrację w Unii Europejskiej

Wygląd: Tuszka charakterystyczna dla jagniąt, o niewielkich ilościach białego tłuszczu okołonerkowego.
Kształt: Kształt tuszki owczej.
Wielkość: Wielkość w zależności od terminu uboju waha się od 4 do 16 kg
Konsystencja: Konsystencja stała, mięso elastyczne, jędrne.
Smak i zapach: Smak delikatny i soczysty, specyficzny (swoisty) zapach świeżego mięsa.

Barwa (zewnętrzna i na przekroju): jasnoróżowa, charakterystyczna dla młodej jagnięciny, z niewielkim otłuszczeniem tusz; na przekroju barwa jasnoróżowa.
Inne dodatkowe informacje: Przez cały okres wypasu owce trzymane są na powietrzu z dala od siedzib ludzkich, na terenach czystych i ekologicznych, nienawożonych. Owce pokonują duże odległości od miejsc, w których zimują, dlatego mają dobre umięśnienie i małą zawartość tłuszczu oraz wysoką jakość odżywczą.

Tradycja i pochodzenie produktu :

Cakiel (prymitywna rasa owiec górskich) i polska owca górska są ściśle związane z historią górali, których byt przez stulecia związany był z chowem owiec. Kultywowali oni i nadal kultywują obrzędowość pasterską. Chów owiec i gospodarka pasterska w górach ukształtowały unikalny krajobraz tego regionu. Bez utrzymania owczarstwa górskiego niemożliwy jest zrównoważony rozwój tych terenów. Pasterstwu została poświęcona ośmiotonowa publikacja Pasterstwo Tatr Polskich i Podhala, w której szczegółowo opisano kulturę pasterską związaną z tradycyjnym wypasem owiec. W artykule Bronisławy Kopczyńskiej-Jaworskiej z 1962 r. znajdujemy następujący opis: Owce tak dawniej jak i dzisiaj wypasa się przez cały dzień z przerwą południową, w czasie której są one dojone przez pasterzy. Teren wypasu wyznacza rano baca, przy czym na każdej hali istnieje pewien schemat kolejności wypasu. Dziś powszechnie hoduje się w górach Polską Owcę Górską. Powstała ona w wyniku kojarzenia rodzimych matek z trykami rasy „cakla siedmiogrodzkiego” importowanymi z Rumunii i w mniejszym zakresie trykami owcy fryzyjskiej. Do produkcji jagnięciny podhalańskiej wykorzystuje się jagnięta odchowywane przy matkach hodowanych w sposób tradycyjny i niezmieniony od wieków. Owce wypasane są przez cały sezon, od końca kwietnia do początku października, na halach. Chów owiec górskich, którego produktem jest jagnięcina podhalańska, odbywa się w warunkach górskich, w małych ekstensywnie utrzymywanych stadach owiec żywionych naturalnymi paszami pochodzącymi głównie z lokalnych zasobów.

Jagnięcina wiosną, Baranina na jesień.

Jagnięcina jest jednym z kilku mięs używanych w kuchni europejskiej (głównie na południu Europy). Baranina jest również popularna w krajach muzułmańskich.
Stanowi podstawę diety w Mongolii. Jest także podstawowym rodzajem pożywienia (obok ryb) na Islandii. Duże ilości baraniny spożywają także mieszkańcy Kaukazu, Krymu, Turkmenistanu, Gruzji, gdzie baranina jest głównym rodzajem spożywanego mięsa. Odpowiednie mięso jagnięce, stosownie przyrządzone, znajduje wielu zwolenników i uznawane jest za smaczne, posiada charakterystyczny smak i zapach. Istnieje wiele sposobów przyrządzania jagnięciny. Jedną z metod jest proces marynowania. Wykorzystuje się do tego ocet lub zsiadłe mleko. Mięso przed obróbką cieplną powinno być poddane procesowi marynowania w środowisku kwaśnym co najmniej przez 12 godzin. Taka procedura pozwala na uzyskanie potrawy odpowiednio miękkiej, soczystej, o walorach smakowych i zapachowych satysfakcjonujących wiele podniebień.

Jagnięcina wraca do łask. Wartości odżywcze

Zapomniane przez wielu owcze mięso jest zdrowsze niż przypuszczano. Zawarty w nim kwas linolowy obniża poziom tzw. złego cholesterolu we krwi.

Wraz z odejściem mody na kożuchy, z naszego rynku zniknęły owce. Nawet wejście Polski do Unii nie wpłynęło w żaden sposób na podaż, popyt i cenę jagnięciny. Nie wpłynęło, bowiem w naszym kraju rynek mięsa owczego nie istnieje. Hodowaną w kraju jagnięcinę eksportujemy, zaś na rynku wewnętrznym pojawiają się niewielkie ilości jagnięciny. Brak właściwych proporcji cenowych nie przyczynia się do wzrostu popytu baraniny na naszym rynku. Smakowitość jagnięciny i jej wyrazistość, a także niebywałe właściwości dietetyczne zmienią, miejmy nadzieję, nasze przyzwyczajenia kulinarne.

Na całym świecie lekarze zalecają spożywanie mięsa i mleka owczego jako formy diety połączonej z profilaktyką. Badania, od lat prowadzone przez zootechników, dietetyków i lekarzy, potwierdzają niezwykłe zalety jagnięciny. U owiec nie stwierdzono występowania nowotworów złośliwych. To fenomen z biologicznego i medycznego punktu widzenia.
Coraz częściej docierają do nas publikacje dotyczące zbawiennego wpływu kwasów orotowych na powstrzymywanie namnażania się komórek nowotworowych. Źródłem kwasów są bakterie symbiotyczne występujące w żwaczu, czyli części żołąd ka owcy, zwierzęcia należącego do przeżuwaczy. Bakterie te pomagają trawić celulozę, a jednocześnie syntetyzują kwasy orotowe, wchłaniane i wbudowywane do tkanek oraz mleka. Dzięki symbiozie z bakteriami, owce wyposażone są w idealną tarczę przeciwnowotworową.

Najbardziej wartościowe kwasy orotowe powstają w żwaczach owiec odżywianych jedynie paszami zielonymi i suszem (sianem), bez hormonów i antybiotyków. Badania prowadzone w ośrodkach akademickich Warszawy i Wrocławia wykazały, że w porównaniu do mięsa wołowego czy wieprzowego jagnięcina (baranina) zawiera duże ilości wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, przy jednoczesnej niskiej zawartości niekorzystnych związków nasyconych. W mięsie tym występuje w dużych ilościach kwas linolowy, mający doskonałe zdolności przeciwutleniające i znacznie obniżający poziom tak zwanego złego cholesterolu we krwi. Naukowcy z Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu, pod kierunkiem prof. Bożeny Patkowskiej-Sokół, wykryli również antynowotworowe właściwości mleka owczego, a także wykazali, że sery owcze likwidują zły cholesterol i wspomagają produkcję dobrego.

Jagnięcina to także bogate źródło składników mineralnych i witamin z grupy B, głównie witaminy B1 zwanej tiaminą. Jej niedobór powoduje między innymi niedowład mięśni, zapalenia wielonerwowe i chorobę beri-beri. Dzięki uzupełnianiu niedoborów innych witamin z tej grupy, zawartych w mięsie jagnięcym, można uniknąć takich schorzeń jak: zaburzenia wzroku, chorobowe zmiany skórne, czy anemia złośliwa.

Adam K.

Współpracujemy z:

culinary com pl www poradnikrestauratora com pl  gk24 pl Targi

nadmorze pl hotwpol Targi

e-konferencje pl targi gastronomiczne targi hotelarskie targi hotelarskietargi turystyczne

turystyka24h pl papaja pl targowestoiska info Targi